Дома

Неодамна е докажано и дека звукот на ѕвонот ги убива вирусите, а светата вода ги менува своите својства и станува лековита, зависно од степенот на верување на верникот.

Преку еден човек ти ќе се научиш на трпение, преку друг – на простување, третиот ќе ти помогне да бидеш кроток. Кога ти најнакрај ќе се смириш и ќе најдеш сили да ги прифатиш луѓето со сите нивни немоќи, тогаш нема да се вознемируваш за тоа како со тебе постапуваат. На тој начин ти ќе го најдеш долгоочекуваниот мир и спокој."

Древниот латински преведувач на Pазговорите од блажениот преподобен отец Зосим ја дава следнава воведна белешка. „Високо ги оценувам овие Разговори заради нивното јасно изложување на вистинските својства на аскетските подвизи, заради изобилното духовно помазание, со кое се проникнати и преслаткото благоухание на светињата што зрачи од нив.

Голијат често го претставува злото, гордоста или искушението; Давид ја претставува смирената душа што се надева на Бога;
победата покажува дека со Божја помош и „малите“ можат да победат големи искушенија.

„Трагедијата на повеќето добри луѓе е во тоа што никогаш немаат подготвен одговор во моментот кога се нападнати.
Другите, меѓутоа, токму таа кроткост ја искористуваат и победуваат во неправедни, брзи, одлучни и болни битки.

На Света Гора, таа света земја,која е посветена на Пресвета Богородица, постои една мистична реалност што останува сокриена од очите на светот – невидливите монаси. Овие богоносни старци, живеат во потполна осаменост и непрестајна молитва, далеку од сите погледи на луѓето, во пештери, ќелии и недостапни предели на Атон.

По ужасни маки, му ставиле железни чевли со шајки одвнатре на нозете и го врзале за свирепи коњи, кои почнале да трчаат со сила. Човечки кажано, немало бегство: или да се трча до исцрпеност, или да се падне и да се биде растргнат на парчиња.
Толпата викала со омраза, се потсмевала, а атмосферата била полна со суровост и превирања.

Во православната традиција, канонизацијата не се темели само на популарност, туку пред сè на светоста на животот, православноста на верата и духовните плодови што некој ги остава зад себе. Затоа, евентуалната официјална канонизација на о. Серафим Роуз веројатно ќе продолжи да биде тема на дебати и во иднина.

Првото, е она на Богочовекот Исус Христос, Кој вообичаено слободно ги „прекршува“ правилата, ако тоа значи спасување на конкретниот човек од страдање; притоа, не мислејќи на последиците по Себе, поради тоа „прекршување“.

O Гoспoди прeбoгат, нeпрeсушeн извoру на сeсилната благoдат,

пoрoси ги сo Твoјата благoдат нашитe закoравeни срца

за да сe расплачeмe прeд Твoјата прeгoлeма дoбрина и прeд нашата ужасна нeбалагoдарнoст.

Велики Понеделник
07:30 часот  Утрена,часови (читање на Четвороевангелие), изобразителна и Литургија на Претходноосветени Дарови.
16:00ч. Велико повечерие

Ако не влеземе сериозно на првиот степен од духовниот развој, засекогаш ќе останеме во една падни-стани состојба од предворјето на духовниот живот;во еуфоријата на Лазаревото враќање од мртвите и Христовиот дочек во Ерусалим, но и во очајот на Неговото предавство и одрекувањето од Него – при најмали страдања.

Состраданието е тивкиот, но животворен пулс на христијанскиот живот. Тоа не е бучна доблест, ниту впечатлива сила, туку скриена енергија што го движи срцето на Црквата. Во него се препознава присуството на Христос меѓу луѓето — Христос Кој не дојде да владее, туку да послужи; не да суди, туку да исцели. Апостолот Павле, духовниот 

Дали знаеш што значи смирение?
Тоа е кога човекот, во своите болести, таги и секакви проблеми, се смирува до таков степен што Господ, гледајќи го нивното трпение, му дава мудрост.

Фалете го Господа цело време,

Но, самиот овој факт единствено говори дека тука нешто не е во ред, дека не се разбира смислата на Литургијата, а со тоа и на самата Црква. Литургијата е онаа свадбена гозба, која Отецот ја приготвил за Својот Син, но поканетите откажувале да дојдат (сп. Лк 14,15-24).

 Девојче од околу 12 години од сиропиталиште за деца со интелектуални потешкотии дојде кај мене на исповед.
Не можеше да состави две зборови, се вртеше како чигра, нејзиниот необичен поглед, постојаните гримаси и целиот нејзин изглед сведочеа за недостаток.

Живееме како затегнат конец. Можеме да пукнеме во секој момент. И најважно од се, не разбираме зошто. Едноставно „ова сум јас“.
Но, отец Илија вели: не е карактерот. Тоа е непријателот во близина.

„Нашите експерименти докажаа дека крстот е единствениот механизам на целата планета кој произведува наелектризирани честички, односно обезбедува електрично напојување за нашиот живот, без кое не може да постои ниту една жива клетка.
Најинтересно е тоа што во аголот на крстот,

Исповедта не е разговор за тоа „како бев доведена до очај“, ниту решавање на семејни конфликти или жалење од животот. Исповедта е средба со Бога, каде што не се претставувам како „во право сум“, туку како „виновна сум“. Каде што не објаснувам зошто се случиле работите, туку се каам.

Христовиот крст е најтежок, зашто Он не страда за сопствените, туку за нашите гревови. Нас и сопствениот крст ни е тежок, а колку само е тежок крстот за целото човештво. Но, Христос е нашиот пример и Он пред го земал крстот – нашиот, обременет од нашите безумија и тргнал повторно да не направи луѓе.