Има денови кога душата полесно дише

Постојат и денови кога душата полесно дише. Светлината влегува низ прозорецот, некој зборува со нежност, една добра вест пристигнува во вистинскиот момент, а човекот чувствува дека животот не е составен само од борби. Оваа едноставна радост не треба да ја гледаме со сомнеж.
Некои се плашат да бидат среќни, како радоста да може да привлече несреќа или како да значи рамнодушност кон страдањето на другите. Но Бог не влегува во животот на човекот само низ вратата на болката. Тој доаѓа и преку убавината, пријателството, одморот и благодарноста.
Вистинската радост не го негира страдањето. Таа ни кажува дека страдањето не ја опфаќа целата стварност. Човек може да носи рана, а сепак без чувство на вина да прими еден светол миг. Понекогаш токму тој миг му ја дава силата да продолжи.
Светата Литургија не е само место каде што човекот го принесува својот плач, туку и место каде што ја учи благодарноста. И самата Евхаристија значи благодарење.
Да го примиш со чисто срце доброто што го носи еден ден е исто така форма на вера. Не секоја насмевка крие бегство. Понекогаш насмевката сведочи дека темнината не успеала да ни одземе сè.Кога болката ќе помине и од солзите.

Понекогаш човекот повеќе не плаче, не затоа што се излекувал, туку затоа што болката поминала подалеку од солзите. Бил толку често повредуван, што научил да не очекува ништо, да не бара и да не верува дека некој би можел да остане покрај него.
Непроживеаната болка се крие во студенилото, недовербата и заморот. Човекот изгледа силен, но неговата сила е тврдина во која никој повеќе не може да влезе. Повеќе не се повредува лесно, затоа што не дозволува ниту љубовта да го допре.

Исцелувањето започнува болно: со признавање на раната, со откажување од маската на рамнодушност и со прифаќање на помошта. Понекогаш се потребни Исповед, молитва, трпелив духовник, но и психолог или лекар. Верата не бара душата да го негира она што ја боли.Христос не ја разбива вратата на срцето. Тој останува близу, сè додека човекот не се осмели да Му го покаже местото што го криел од сите.

Најтешкото исцелување не е да го заборавиш злото што си го примил, туку да не дозволиш злото да одлучува како ќе сакаш. Раната го објаснува студенилото, но не мора да стане судбина. Кога верата станува само надворешна побожност

Постои една религиозност која многу зборува за Бога, но внимателно се избегнува од средбата со Него. Човекот пали свеќи, споделува свети зборови и ги осудува заблудите на другите, а сепак во својот дом останува суров, непростлив и заробен во гордоста.
Полесно е со зборови да ја браниш верата, отколку да побараш прошка од оној што си го скршил. Поудобно е да го осудуваш гревот на светот, отколку да ја признаеш лагата, алчноста или суровоста скриени во сопственото однесување.

Црквата не е сцена на која човекот ја изложува својата исправност. Таа е местото каде што маската треба да падне. Исповедта без решеност за промена може да стане само смирувачко повторување, а молитвата без милост кон ближниот останува само религиозен звук.

Христос не е воодушевен од побожната слика што човекот ја создава за себе. Тој ја бара вистината на срцето: начинот на кој човекот зборува со слабиот, како се однесува кога никој не го гледа и што прави тогаш кога е загрозен неговиот интерес.

Верата почнува да оживува кога престанува да служи за зачувување на угледот. Бог не ја исцелува внимателно заштитената маска, туку вистинскиот лик што човекот има храброст да Му го открие.

Мајка Силуана Влад
Подготви Симеон Стефковски