Литургија на Претходноосветени дарови во храмот на св.Петка, Скопје (11.03.2020)
"Говореше авва Нистерој: „Неповреден од стрелите на ненавидникот останува монахот што го љуби тихувањето; а оној што се меша со мноштво луѓе постојано е рануван.“ И уште: „Слугата што не ги врши делата што му ги дал неговиот господар нека се приготви да биде биен.“ (Лука 12, 47)"


За да стане некој доволно опитен во разликувањето на добрата совест од лошата, мора да мине низ послушанието. Доколку не помине низ послушанието, ќе биде неопитен. Тој може да има благодатни дарови, може да има добра душа, може да прави разни добри дела, но ќе видиш дека секогаш “куца“ во поглед на расудувањето и смирението. Прва и превасходна добродетел што ја дава потчинетоста на Старецот е расудувањето, коешто доаѓа преку смирението.
На 05.03.2020 година, Неговото високопреосвештенство митрополитот Кумановско-осоговски г. Јосиф,
"Понеделник од Првата седмица на Великиот пост"
Денес, на Прочка, викарниот Епископ г. Јаков Стобиски отслужи
Инаку, според првичната замисла, таа била производ од предавањата и разговорите кои авторот ги водел со средношколците. Значи, таа е создадена од разговори со средношколци, но и наменета е за таа категорија на луѓе – пубертетлии и адолесценти. Во неа се опфатени повеќе теми, етапи и аспекти од растот и развојот на личноста: младоста – како период на формирање на личноста, време за вљубување и подготовка за брак; потоа за самото стапување во брак,
Овој празник пред Чесниот пост е устроен за да потсети на духовниот карактер на постот. Му се посветува на проштевањето или посуштински на покајанието, кое во Црквата претставува единствената вистинска содржина на личносните односи. Телесното воздржување што се практикува за време на постот е неразделно од богокопнежливата љубов на христијаните.
Душeвниoт мир e драгoцeн за сeкoј чoвeк. Кај oниe кoи стeкналe душeвeн мир, тeлoтo мoжe да бидe вo нeпрeстајнo движeњe, рабoта, мака, нo нивната душа, приљубeна кoн Бoга, сeкoгаш oстанува вo нeпoкoлeблив мир. Свeти Сeрафим Сарoвски пoучува: “Трeба да сe труди на ситe начини да сe oдржи душeвниoт мир, да нe сe разбранува oд наврeдитe на луѓeтo. Затoа e пoтрeбнo пo сeкoја цeна да сe вoздржува oд гнeв и сo пoмoш на стражарeњe (над самиoт сeбe)
Оној кој нема молитва чиста од помисли, нема оружје за одбрана.
На 24 февруари 2020 година, кога Црквата го слави споменот на свети Ѓорѓи Кратовски, во храмот на свети Ѓорѓи Кратовски во Кратово, Неговото Високопреосвештенство митрополитот Кумановско-осоговски г. Јосиф, во сослужение со митрополитот Тетовско-гостиварски г. Јосиф, отслужи света Златоустова Литургија. Верниот народ на Литургијата се причести со Светите Христови Тајни.По завршувањето на Литургијата, на градскиот плоштад во Кратово беше осветен славскиот колач.
„Љубовта е основна тема и во Месопусната недела. На овој ден, од Евангелието се чита Христовата парабола за Страшниот суд (Мт 25,31-46). По каков закон Христос ќе ни суди кога ќе дојде во тој ден. Во параболата се одговара: Љубов, и тоа не само хуманитарна грижа за апстрактна правда и за анонимниот „бедник“, туку конкретна и лична љубов кон човекот, кон секое човечко суштество што по Божја волја ќе го сретнеме на нашиот животен пат.“
Во овој ден божествените отци озаконија да се прави помен на сите од века благочестиво упокоени луѓе, од следниве причини: прво, бидејќи има луѓе кои предвреме се упокоиле во туѓина, во мориња и непроодни гори, стрмнини и јами, во несреќи и од глад, пожари, ледови, бури и мразеви, и претрпеа и други видови смрт, како и други луѓе сиромашни и немоќни кои не биле придружени со потребните црковни молитви, ...
Нарeди си сeбeси нeкoја eпитимија за грeвoвитe на другитe луѓe. Акo нeкoј си oсудил или казнил, налoжи си и на сeбe нeкаква eпитимија. Дoбрoвoлнo пoстрадај и ти малку за грeвoвитe на грeшникoт. Тoа Му e угoднo на Бoга. Oваа тајна ја знаeлe свeтитeлитe кoи сeбeси сe oсудувалe заради грeвoвитe на другитe луѓe. Oваа тајна ја наѕираат дури и нeхристијанскитe нарoди.
Овие милосрдни и прекрасни светители не беа браќа по крв, но беа браќа по дух. Кир најнапред живееше во Александрија и како лекар ги лечеше луѓето со силата Христова и со материјални лекови. Кога дозна дека болестите ги напаѓаат луѓето најмногу заради гревовите, почна непрестајно да ги упатува болните со пост и покајание да си ја очистат душата од гревовите и така да си го повратат телесното здравје. Кога настана гонењето на христијаните од страна на Диоклецијан, Кир се оддалечи во Арабија и таму се замонаши.























