На падините на Кавказ, меѓу густите шуми и високите карпи, живеел старец Алексиј, во монаштво наречен Мардариј. Неговата ќелија била скромна, скриена меѓу дрвјата, далеку од човечката врева. Но иако живеел во осаменост, многумина го наоѓале патот до него, бидејќи за неговата добрина и мудрост се зборувало низ целиот крај.

Еден ден старецот со еден брат минувал низ планинската пустина. Денот бил долг, а залихите оскудни. По многу часови одење, братот тивко рекол:

— Оче, колку би сакал сега да изедам малку леб...Старецот го погледнал со благи очи и мирно одговорил:

— Леб ти се јаде, чедо?Продолжиле по патот. Не поминало многу време кога братот забележал нешто необично меѓу две дрвја. Се приближил и запрел во чудење. На земјата лежело свежо парче леб, како некој токму тогаш да го оставил

.— Оче, од каде овде леб? — прашал зачудено

.— Можеби ловци го оставиле

— едноставно одговорил старецот.Братот ништо не рекол. Знаел дека во тие краишта нема ловци. Во срцето почувствувал дека Господ ја слушнал неговата желба преку молитвата на старецот. Подоцна, кога ќе се присетувал на тој настан, солзи му навирале во очите.Старец Мардариј не бил човек што зборувал за чуда. Повеќе сакал да зборува за молитвата, смирението и љубовта.Кога еднаш младите монаси го прашале што е плодот на безмолвието, ги подигнал рацете кон небото и со необична радост рекол

:— Мислите дека седите сами во ќелијата. Никого не гледате, никого не слушате. И одеднаш чувствувате дека Господ е покрај вас. Толку блиску што речиси Го гледате, а сепак Го созерцувате со срцето. Тоа е радост што светот не може да ја даде.Додека зборувал, лицето му сияело. Момчињата го слушале восхитени. Им се чинело дека пред себе имаат човек кој веќе живее небесен живот.Многумина доаѓале кај него со своите маки.Еден брат го прашал:

— Оче, зар никогаш не сте почувствувале униние во оваа осаменост?Старецот се насмевнал.

— Униние? Не. Имаше радост со Бога и со Неговите ангели. Секој има свој пат и свој крст. Мене Господ ми ја даде пустината.Со години живеел далеку од светот. Читал духовни книги, се молел и ја набљудувал Божјата творба. Птиците без страв слетувале пред вратата на неговата ќелија.

— Гледајте ги

— велел.

— Никого не осудуваат. Му пеат на Бога и стремат кон небото. Така треба да живее и човекот.Еднаш на еден млад монах му објаснувал колку е важно да се чува срцето и мислите.

— Светот го привлекува човекот преку очите. Она што го гледаш останува во тебе. А потоа доаѓаш на молитва и сите тие слики навираат. Затоа е потребна голема внимателност.Монахот години подоцна признал дека дури тогаш ја разбрал длабочината на тие зборови.Старецот умеел да биде и благ и строг. Кога некој барал благослов само за да ја потврди својата волја, тој молчел или го укорувал.

— Човек не бара благослов за својата волја— велел.— Туку за Божјата волја.Пред крајот на животот бил слеп и тешко болен. Ги поднесувал болките без роптање. Кога една монахиња го прашала дали му е тешко што не гледа, одговорил:

— Мила моја, колку е добро да се молиш кога ништо не го одвлекува вниманието. Каква радост има тогаш во срцето!Тоа го кажувал со насмевка што не исчезнувала од неговото лице.Оние што го познавале најмногу ја паметеле неговата љубов.Еден посетител рекол:

— Кога беше покрај него, посакуваше да станеш подобар човек.Друг сведочел:

— Од него течеше љубов како извор.А старецот сите заслуги Му ги припишувал на Бога

.— Најважно е човекот да се менува себеси — повторувал.— Не барај виновници околу себе. Ако ти се промениш, и светот околу тебе ќе стане поинаков.Така живеел кавказкиот пустиник Мардариј

— тивко, скриено и смирено. Но неговите зборови и пример останале во срцата на многумина како светлина која и по неговото упокојување продолжува да го покажува патот кон Бога.

 fb Marija Pavlovic