Празникот Богојавление (Θεοφάνεια) не е само историски спомен на Крштението Христово во реката Јордан, туку онтолошки настан, преку кој целото создание се воведува во нов начин на постоење. На овој ден, според учењето на Црквата, се открива Света Троица: Синот во водите, Отецот во гласот, и Светиот Дух во вид на гулаб. Оттука, водата станува носител на благодат, а нејзиното осветување не е симболично, туку реално и

Зoштo трeба да сe слуша Црквата, а нe eдeн чoвeк, кoј мисли прoтив Црквата, макар тoј да бидe нарeчeн најгoлeм мислитeл? Затoа штo Црквата ја oснoвал Гoспoд Исус Христoс и затoа штo сo вдахнoвeниe сo нeа ракoвoди Свeтиoт Дух Бoжји. Уштe, затoа штo Црквата oзначува држава на свeтиитe, градина на питoми oвoшја.

Богослужбите на овој ден го пресликуваат поредокот на навечерието на Рождеството Христово – Бадник. Се богослужат Царски часови, како и голема вечерна со Василиева Литургија. После входот со Евангелие и молитвата „Светлино тивка“ се читаат тринаесет паримии, затоа што во раната Црква токму на овој ден, и во овој дел од Литургијата

Исаија говориː Измијте се, очистете се, лукавствата пред Господа оставете ги; вие жедните, појдете за жива вода, зашто Христос поросува со вода, обновувајќи ги оние што Му пристапуваат со вера и со Духот за вечен живот ги крштава.

Пророче, дојди при Мене, простри ја раката и веднаш крсти Ме.

 Во текот на целиот живот,

покрај себе имаме на располагање

голема светиња-света вода

(на грчки„агиасма“-„светиња“).

Сакајќи да ги погребе нашите гревови со вода во јорданските струи, од милосрдие, Христос доаѓа да нѐ обнови со крштението, нас распаднатите.Христе, покривајќи ја срамната голотија на прататкото Адама, се соголуваш доброволно, и Себе Самиот се покриваш со јорданските води, Ти Кој со води ги покриваш небесата, единствен Многумилостиве!

Водата како принцип на животот, како символ на судот и смртта, како средство за очистување – сите овие три основни димензии на водата како религиозен символ се поврзани со три основни акценти на христијанската вера: создавањето, гревопадот, искупувањето. Целиот свет, водата како дел од него, човекот како негова „круна“, се создадени од Бога првобитно добри во својата суштина.

Блажена, целомудрена мајко наша Синклитикио, смиреномудрието дишење ти стана,
милосрдието – солза со која
ги миеше душите на натажените,
подвигот телесен ја покажа силата Христова во тебе.
Ние тоа гледајќи го верата ја засиливме

Глас 3
Апостоли свети, молете го Милостивиот Бог, да ни подари простување на нашите согрешенија.

Молитвата не е магија —
таа е средба на мојата немоќ
со милоста на Господ.
Средба љубовна,
без страв и без гордост.

Во вечниот ден Господов,
лице в лице проповеда Апостолот да се видиме,
а ти Пророче на Христовото доаѓање,
со Ангелот вазден собеседеше, благодатта на јаве светлина од тебе излеваше

Од младоста Христа си го засакал, Блажен, 

  на Него Единствениот огнено си сакал да Му служиш.

  Си се подвизувал со непрестајна молитва и труд во пустината, 

  со умилно срце си ја стекнал љубовта Христова,  

Секој благослов и секоја благодат во Црквата ги добиваме заради покајание. Нема поголема среќа, или срешта, или средба во Црквата од покајанието на еден грешник (види Лука 15, 7 и 10).
          Сега, лепче со паричка на Бадник или на Свети Василиј Велики (Василица)?

Православната Црква поседува една длабока, спознајна и раскошна содржина која повеќе од две илјади години му дава живот на човекот и на светот. Тоа е Светата Литургија – изворот на животот и местото на нашата средба со Возвишеното. Поради неа живееме, поради неа се менуваме, и поради неа овој свет сè уште постои. Таа е срцето што отчукува и му дава живот на целото Тело на светата Црква.

 Ти Кој седиш на огнозрачен   Престол  на висините,   
 со Твојот Беспочетен Отец   

  и со Божествениот Дух,  си благоволил   
  да се родиш на земјата  

Зборот на еден Епископ на Црквата Божја, на оној, не што Го заменува Христос, туку кој е икона Христова – на место и во обличје Христово; оти Богочовекот Исус Христос е единствена Глава на Црквата, е извршен. За сите оние што ќе го послушаат, станува благослов; а, за сите оние што нема, 

 Хоматијан Охридски го нарекува „најмудриот епископ“. Човек со огромно образование, светско и богословско, со префинет византиски вкус, меланхоличен и чувствителен. Меѓу Словените на Балканот Теофилакт се чувствувал како прогонет меѓу варвари.

И денес, како духовен пастир на македонскиот народ, тој нè повикува од вечноста: Исусовата молитва за младиот човек не е бегство од светот, туку начин да се живее во светот без да се изгуби душата. Таа нè учи на евангелската вистина – да се потпреме не на човечка сила, туку на Бога, и во Него да ја положиме нашата надеж.

Во емисијата  Владиката говореше за обичаите поврзани со празнувањето на Божик во Македонија и во дијаспората, предизвиците со кои се соочуваат нашинците во иселеништвото во однос на своето црковно живеење како и за напорите на Црквата да ја негува верата и посебноста на