Постојано да се молиме да Го запознаеме Христос, да го раскинеме идолот што самите сме го обликувале и да Го следиме Господа како вистинска Личност.

Љубовта не е совршенство. Таа е намера, доследност, почит и труд. Таа е слободен избор што не остава простор за сомнеж.

 Секако, тешко е да го препознаете Божјиот лик во луѓето што се однесуваат лошо и грдо кон вас, во оние чии лица го одразуваат ликот на ѕверот, а не добрината на човечката душа.

 .Според психосоматскиот пристап, болеста не треба да се гледа како казна, туку како состојба што бара внимание, разбирање и соодветна грижа за човекот во целина.

Можеби токму тука се крие една од најголемите духовни тајни: не е доволно само да копнееме по рајот — потребно е да Му дозволиме на Христос да го започне Своето дело во нас.

Мислам дека не треба ни да размислуваме за нашето наводно бескорисно и бесмислено постоење.

 „Силата Божја во немоќта се покажува совршена“--библиска мисла од 2. Коринтјаните 12,9.

Денес, ние благоверните светло празнуваме,осенети со Твоето Богомајко Пришествие, и гледајќи кон Твојот Пречист образ,

Кога Божјото слово ќе се всели во срцето, тоа почнува да дејствува и тогаш кога никој не нè гледа — во нашите мисли, во односот кон ближните,

 Кон крајот на 1993 година, на старецот му бил откриен рак во последен стадиум. Кога му ја соопштиле дијагнозата, старецот Пајсиј неочекувано извикал:

Постојано нешто ни недостига, нешто бркаме, нешто чекаме. Како среќата секогаш да е некаде пред нас, зад следната желба, зад следното достигнување, зад некоја нова животна околност.

Кога си замислувам дека сум генијален, а потоа мирно си велам: „Не биди глупав, ти си сосема просечен човек“, тоа веќе е почеток на смирението, 

Знаел што треба да прават другите, како треба да зборуваат, како да се однесуваат, како да се молат, па дури и како да ги исправат своите грешки.

Христос не бара сите да бидеме исти. Бара да имаме иста љубов. Да умееме да простуваме, да попуштиме, да слушаме и да се држиме еден за друг 

 Јас ги кадaм верниците, а тие не се поклонуваат. Им велам: „Да стоиме смирено“, а тие седат. Ги благословувам, а тие разговараат. Но најтрагичното е тоа што велам: „Пијте од неа сите“, а на Светата Причест пристапуваат малкумина.

На тој остров Свети Јован мнозина ги обрати во христијанството со зборови и чуда и добро ја утврди Црквата Божја.