Во Името на Отецот и Синот и Светиот Дух! Амин!
Возљубени браќа и сестри, законот Божји е вистинското средство за да го стекнеме сето она што е потребно за нашето спасение. Исполнувајќи го Законот Божји, вистински и посакуваме добро на нашата душа, зошто и Самиот Господ вели: “Кој сака да ја спаси душата своја, според оваа земна логика тој ќе ја загуби”. Зошто логиката на овој свет е самоугодувањето, оправдувањето, постојаното привлекување на сето она што е суетно и горделиво. Логиката пак на Царството Небесно, логиката на законот Божји, е исполнување во сè на Божјата правда. Затоа “оној којшто ќе ја загуби својата душа за овој свет, како што вели Господ во Евангелието, тој ќе го добие Царството Небесно”. Се што е устроено во овој свет, не е устроено за угодување на човечките земни потреби. Бог Го создаде овој свет, а и човекот заради Својата љубов и заради ништо друго. Заради таа иста љубов и ние треба да го исполнуваме во Божјата правда сето она што Бог ни Го заповеда. Ние сме сè уште истата таа замја којашто Бог со Своите раце ја обликува и го создаде Адам  првиот човек. Само што сега тоа е законот Божји којшто во нас го обликува човекот создаден за спасение. Ако гледаме само што е добро во овој свет, на кој начин можеме да ги задоволиме нашите телесни потреби, тогаш не сме ништо повеќе од безумни суштества. Зошто Бог не украси со ум, ни Го даде Својот образ, не создаде според своето подобие, токму затоа - да расудуваме и да го бараме спасението не според она што го привлекува  телото, туку она што ја спасува душата. Многу луѓе од овој свет се обидуваат да го направат христијанството угодно за човекот, да го направат комфорно, да го направат навидум убаво. Се обидуваат да ги оправдаат премисите на Божјиот закон сведувајќи ги на некаква светска философија. Меѓутоа сето тоа е бесполезно и напразно. Овој закон којшто Бог ни Го даде, со сето тоа што тој го содржи, со целиот аскетизам на нашиот живот: постот, молитвата, покајанието, исповедта, проштевањето, милосрдието, трпението сите тие нешта се истите тие Божји раце коишто не месат и не премесуваат за да не направат навистина достојни за Царството Божјо. Наше е пак како смирена глина, како хумус, како добра земја, да сакаме и да се радуваме што Бог тоа Го прави. Зошто тоа е носењето на крстот Божји. Не може да биде секогаш пријатно, некогаш сме исполнети со тага и со секакви нешта што го исполнуваат човечкиот ум, меѓутоа она што е најважно е тоа дека сите тие нешта се дел од Божјиот план, дел од Божјиот закон, а ние пак сме тие коишто се подготвуваат за Царството Небесно. Тоа е љубовта којашто се излева од Бога и влегува во  нас и љубовта којашто се излева од нас и оди кон Бога, е таа взаемна љубов, е таа прегратка на љубовта меѓу Бога и човекот, се гради, се создава и пресоздава во Царството Небесно.  Амин!

 Известува: Елена Јаневска

Извор: http://www.akmpe.org/index.php?option=com_content&task=view&id=980&Itemid=2